Ο Γιώργος Χαριζάνης γράφει για το «The Fall-Off» του J.Cole

• Σήμερα το πρωί, πατώντας το play στο «The Fall-Off», ένιωσα αυτό που σπάνια συμβαίνει πια στη μουσική βιομηχανία: το βάρος μιας αληθινής ιστορίας που φτάνει στο τέλος της. Ο J. Cole δεν έβγαλε απλώς έναν ακόμα δίσκο. Παρέδωσε μια πνευματική διαθήκη 24 τραγουδιών, αποδεικνύοντας ότι μπορείς να είσαι στην κορυφή του κόσμου παραμένοντας ο τύπος της διπλανής πόρτας.
  Ακούγοντας το άλμπουμ, αντιλαμβάνεσαι αμέσως τη διαφορά. Ενώ άλλοι αναλώνονται σε κόντρες για το ποιος είναι ο «βασιλιάς» ή κυνηγούν το επόμενο viral 15δευτερο στο TikTok, ο Cole κάθεται απέναντί σου και σου μιλάει για την πατρότητα, για τον φόβο της παρακμής, για το πώς είναι να φεύγεις όταν όλοι σου ζητούν να μείνεις. Η παραγωγή είναι αριστουργηματική – ειδικά σε κομμάτια όπως το «Bounce Road Blues», νιώθεις αυτή τη γλυκιά μελαγχολία των blues να αγκαλιάζει το beat, δημιουργώντας έναν ήχο που δεν χρειάζεται φτηνά εντυπωσιακά εφέ για να σε κερδίσει.
  Για μένα, αυτός είναι ο J. Cole. Ο άνθρωπος που στην Ελλάδα μπορεί να μην ακούστηκε στα mainstream ραδιόφωνα, αλλά κατάφερε να χτίσει μια ολόκληρη αυτοκρατορία πάνω στην ειλικρίνεια. Το «The Fall-Off» είναι ένας δίσκος-μάθημα. Είναι η απόδειξη ότι η hip-hop μπορεί να είναι ώριμη, να έχει ευαισθησίες και να παραμένει σκληρή εκεί που πρέπει. Σήμερα στην εκπομπή στις 5 το απόγευμα θα αποχαιρετήσουμε έναν θρύλο, όχι με θλίψη, αλλά με τον σεβασμό που αρμόζει σε κάποιον που κρεμάει το μικρόφωνο με τους δικούς του όρους. J. Cole, ευχαριστούμε για τη διαδρομή.